De bekende schrijver, columnist en journalist (1962) beschrijft zijn ervaringen met zijn sinds enkele jaren dementerende moeder. Eerst woonde ze nog in haar eigen flatje, later ging zij naar een verpleeghuis. Raak en herkenbaar bespreekt hij in columnachtige stukken wat hij meemaakt, ziet en denkt. Hij beschrijft daarbij bijvoorbeeld ook – eerlijk en in open taal – eigen jeugd- en jongemannenherinneringen. Dit maakt de weg vrij – ook voor de lezer – voor een even open en tegelijk respectvolle bespreking van verpleeghuisaangelegenheden die normaal achter gesloten deuren lijken te moeten blijven.

Dit alles geeft het boek een nuchtere natuurlijkheid, die soms ontroert of geestig is. Dit geïllustreerde boek – dat in meerdere media al direct na verschijnen ruime aandacht kreeg – geeft in woorden en beelden aan wat er zoal kan gebeuren met zeer betrokkenen hoofdrolspelers in het ingrijpende proces dat dementeren heet. Een prachtig portret van zoon en moeder.

Auteur: Hugo Borst